NijSAC Introductie

Vet (Koud) Alpien

Na vele mails en 2 meetings waren wehet eens: Chamonix ging het worden.Dus togen we (Paul, Elmar, Steven &Gijs) 's maandags na de bata naarFrankrijk. Gelukkig waren we nog optijd om een kort bezoekje te brengen aanhet walhalla voor elke materiaal-freak: Snell Sports. Enkele sneeuwschoenen,stokken, lawinepiepes e.d. rijker maareen hoop geldarmer verlietenwe de winkel om tegaan eten en slapenbij Koreaans hostelAlpenrose inFrankrijk (multicultureelverantwoorddus). DeKoreaanseBBQ is daaroverigenseen aanrader.

Helaas kondenwe dinsdag nietde eerste lift naarde Aiguille du Midipakken omdat we nogeven wilden kwijlen bij Snell.Toen we onze zooi uiteindelijk in deCosmiques hut gedropt hadden was hetdan ook al 13.30h. Tijd genoeg (ahum)dus om nog even de Cosmiques graat opde Aiguille du Midi te doen. Dit is eenniet al te moeilijke graat met enormafwisselend klimmen (rots tot 4a,sneeuw, ijscouloir uitklim) die uitkomtop het liftstation. Normaal staan deJapanners daar inde rij om foto's vanje te maken maar toen de eerste helftvan ons gezelschap arriveerde was erniemand meer te bekennen. Twee uurlater toen de rest arriveerde ook niet. Dehoogte (van zeeniveau naar 3800m in24h) en de diepe sneeuw hadden hunsporen achtergelaten toen we net voorde hüttenruhe de hut binnenkwamen.Echt veelzin in eten haddenwe niet meermaar we wistentoch nog ietste koken ennaar binnente krijgen.De dagerna washet eengrote whiteoutmet temperaturenrond de -15 (gevoelstemperatuurnog lager).Omdat we ons wat verveeldenin de hut besloten weons warm te houden met het graven vaneen sneeuwhol en het zoeken van pieps.

Donderdag hoopten we op een wat normaleredag. Het sporen door de maagdelijkesneeuw die baadde in het goudenochtendlicht was mooi maarzwaar. De Gros Rognon N-wandbood naast diepe sneeuw niet al 12Vet (Koud) AlpienDoor: Gijs Hovenste veel uitdagingen buiten wat mixedklimmen door makkelijke maar lossemeuk. Bovengekomen blies de wind echterzo hard dat er nodig een muts opgezetmoest worden. Helaas had Paul zijnenige muts (een oranje vikinghelm) inde hut laten liggen, iets dat hij moestbekopen met een bevroren oor (Vincentvan Gogh eat your heart out). Op de topvan de Gros Rognon stonden liftpilonenincl. onderhoudsruimtes. Net toen de wede ene deur van zo'n ruimte geforceerdhadden om tegen de kou te schuilenbleek dat de andere niet op slot was. Lekker opgewarmd besloten we de wandweer ab te seilen. Helaas triggerde ik bijde eerste meters al kleine schneebrettlawinetjes waardoor de zin om verder abte seilen me wat verging. Juist op datmoment kwamen enkele medewerkersvan de lift wat onderhoud verrichten bijonze standplaats. Met de gebruikelijkeFranse vriendelijkheid kregen we te verstaandat in de lift stappen geen optiewas. We moesten maar zien hoe webeneden kwamen. Uiteraard was ditstandpunt wel begrijpelijk maar ietsmeer menselijkheid was wel op z'nplaats. Na enig aandringen kregen weeen betere abseilplek gewezen waarnawe zonder problemen beneden kwamen.Niet zonder een prusiktouwtje opgeofferdte hebben natuurlijk.

Onze hoop op een normale dag was erniet kleiner op geworden vrijdag. Hetwas tijd voor een echte top en wel deTour Ronde. De aanloop naar dit kasteelbleek echter al een hels karwei door denog altijd diepe en zachte sneeuw. Paulwas iets te diep gegaan in de aanloop(het zgn. "Paultje") en moest genoegennemen met een mooie zithoek in desneeuw, voorzien van bivakzak, eten,drinken en warme kleren onderaan deinstap. Elmar, Steven en ik stapten hetcouloir in dat leidde naar de SE-gra at.We kwamen zonder problemen op degraat alwaar onze weg al snel versperdwerd door een rotsbastion. Zowel links,rechts alser overheenzagen ermoeilijkuit maarwe besloteneenpoging tewagen opde linkerkant.Helaasbleek ditiets teveelgevraagdvan ons klimtalent. Nadat Steven de enkelestreng van ons tweelingtouw goed hadgetest met een voorklimval besloten wehet voor gezien te houden en terug tekeren. Ook de Duitsers na ons lukte hetniet voorbij de rotsen te komen.Vandaag was Elmar aan de beurt om eenprusik op te offeren en al snel stondenwe weer bij Paul. Helaas voor Elmarbleek zijn schlinge ook niet meer te redden (10 euro na afschrijving). Op deterugweg naar de hut streden moeheiden een enorme drang om te schijten omvoorrang maar we kwamen op tijd aanbij de hut. Toevallig of niet bleken detoiletten na deze dag niet meer door tespoelen.

Zaterdag moestenwe weerterug naar hetdal dus beslotenwe onze routewat dichter bijhuis te zoeken: de overschrijdingvan de PointesLachenal. De Nwandnaar degraat en het klauterenover de rotsen van de 3éme Pointewas erg leuk klimmen. We wisten echtervantevoren al dat de 50m 4a lengte opde 3éme toren geen optie was in dezecondities. Vandaar dat we er voor kozenom ab te seilen van de tweede toren.Helaas bleken enkele onkundigeDuitsers de standplaats voor wat eeneeuwigheid leek bezet te houden. Deinstructeur ging als eerste naar beneden,zijn twee cursisten achterlatend. De éénzonder acht en de ander zonder kurzprusik.Nadat de eerste Duitser naarbeneden was vonden Elmar & Paulplaats op de standplaats. Voordat Stevenen ik naar beneden konden had Stevenzijn vocabulaire aan scheldwoorden aldrie keer gereciteerd (en Steven zijnvocabulaire aan scheldwoorden isgróót!). Om Steven niet verder te agiterenbesloot Paul zijn prusik maar op teofferen voor de 2e lengte. Afklimmenwas niet echt mogelijk door het blankeijs. Dat bracht de totaalscore aan opgeofferdeprusiks op 3.

Al met al geen normale beklimmingkunnen doen dus. Gelukkig was hetklimmen schitterend en de omgeving netzo. Bij deze nog enkele tips & wetenswaardighedenvoor de mensen die overwegenook naarhet Mont Blancgebied te gaan:een week op3600m hoogte iseen garantie voorenorme koppijn,eet geen gelesneeuw, eensneeuwhol gravengaat snellerdan een ijsholgraven, neemvoldoendeprusiks mee, probeer toch aardig te zijntegen Fransen ondanks het feit dat ze ditniet tegen jou zullen zijn, probeer een"Paultje" te voorkomen door jezelf nietovermatig in te spannen en neem lievereen echte muts mee dan een oranjepluche vikinghelm en zorg ervoor dat jedrinken niet bevriest.

Gijs Hovens, LO Jaargang 1 nr. 2 (juli 2008)